نصب اسلبهای پرسلانی به دلیل ویژگیهای فیزیکی و مکانیکی خاص آنها، مستلزم بهکارگیری چسبهای کاشی پایه سیمانی اصلاحشده است. مهمترین دلایل این ضرورت عبارتاند از:
- چسبندگی مؤثر به سطح پرسلان:
اسلبهای پرسلانی دارای میزان جذب آب بسیار ناچیز هستند و این ویژگی موجب میشود که ملاتهای سنتی (ماسهسیمان) توانایی ایجاد پیوند کافی با سطح آنها را نداشته باشند. در مقابل، چسبهای پایه سیمانی اصلاحشده به واسطه افزودنیهای پلیمری، چسبندگی مکانیکی و شیمیایی مطلوبی فراهم میآورند. - تحمل وزن و ابعاد بزرگ اسلب:
ابعاد و وزن بالای اسلبها ایجاب میکند که از مصالحی با قدرت نگهداری و مقاومت کششی بالا استفاده شود. چسبهای استاندارد پایه سیمانی، بهویژه انواع تقویتشده، قادرند این نیاز را برآورده سازند. - پوشش کامل سطح پشت اسلب:
استفاده از ملات سنتی غالباً منجر به ایجاد حفرههای خالی در پشت اسلب میشود که این امر خطر شکستگی یا جداشدگی را افزایش میدهد. در حالیکه چسبهای پودری امکان پوشش یکنواخت و کامل سطح را فراهم میکنند. همچنین به دلیل ابعاد بزرگ ممکن است کمی خمیدگی (تاب) وجود داشته باشد که تنهاراه گرفتن آن استفاده ازچسپ کاشی می باشد. - مقاومت در برابر تنشهای حرارتی و سازهای:
تغییرات دما و حرکات جزئی سازه میتواند تنشهای قابل توجهی به اسلب وارد کند(بهدلیل ابعاد برگ و عدم وجود درز). چسبهای انعطافپذیر با طبقهبندی S1 و S2 در استاندارد EN 12004 قابلیت جذب این تنشها را داشته و مانع ترکخوردگی یا جداشدگی میشوند. - رعایت استانداردهای بینالمللی:
بر اساس استانداردهای جهانی از جمله EN 12004 و ISO 13007، نصب کاشیهای پرسلانی و اسلب صرفاً با چسبهای پایه سیمانی اصلاحشده مجاز دانسته شده و بهکارگیری ملاتهای سنتی توصیه نمیگردد.
نتیجهگیری:
با توجه به جذب آب بسیار کم، وزن و ابعاد زیاد، و نیز حساسیت اسلبها نسبت به تنشهای محیطی، استفاده از ملاتهای سنتی فاقد توجیه فنی بوده و تنها راهکار ایمن و پایدار، بهرهگیری از چسبهای کاشی پایه سیمانی اصلاحشده (حداقل در کلاس C2 و ترجیحاً با ویژگیهای S1 یا S2) است.